अन्तर्वार्ता-विग हाउसका मिडिया भनिने नेपालको कान्तिपुरसम्मले हंगकंग जनजातिहरुको कुरालाई स्वविवेकले महत्वकासाथ लिएको छ । एभरेस्ट साप्ताहिक हंगकंग, नागरिक दैनिकलेमात्र होईन आस्था, जनादेश जस्ता चर्चित मिडियाहरुलेपनि यो बर्षबाट बिशेष माधव वंश बिनोद नेपाल पुनरागमन पछि निकै चासोकासाथ हेरी रहेकाछन । हंगकंगमामात्र नभएर प्रवासका अन्य मुलुकहरुमा समेत गम्भिर भएरसास रोकेर हेरीरहेको अवस्था हो । Read More…
आदिवासी जनजाति महासंघ हंगकंग अध्यक्ष भुपेन्द्र चेम्जोङ लिम्बु-राई चन्द्र दुमी
Posted in समाचार
यतिको खोजीमा” ब्रुनाइसम्म
तेक्वान्डो आइ.टि.एफ. नेपालका संस्थापक अध्यक्ष तथा अन्तराष्ट्रिय ए क्लास रेफ्रि लक्ष्मण बस्नेत आफ्नो कलालाई (मार्सलआर्ट) चलचित्रको आकर्षण बनाएर यतिबेला ब्रुनाइ आइपुगेका छन । Read More…
Posted in समाचार
धुलाम्य सडकमा पशु बधः सरोकारवाला मौन
(सडक पेटीमा खशी काट्दै सदरमुकामको ब्यस्त गणेश चोकका एक व्यवसायी र मासु किन्दै ग्राहकहरु)
कार्तिक २०, दैलेख, गेबन मिझार-
दैलेख सदरमुकामका सडकका छेउछाउमा न्यूनतम मापदण्ड समेत पुरा नगरी पशु बध गर्ने
क्रम बढेको छ । धुलैधुलो भएको दर्जनभन्दा वढी स्थानमा अव्यवस्थित रुपले पशु बध गरि मासु जाँच ऐन विपरीत मासु विक्री बितरण गरिरहेको छ ।
सामान्य तया मासुलाई बधशालामा व्यवस्थित तरिकाले
Posted in समाचार
सुखी परिवार (मधु कोइराला)
तरिकाले जीउने मौका दिनु। छोराछोरीले भनेको मानेनन् भने हामी विचारसम्म पनि नगरी झड्ङ्ग रिसाउन भ्याइसक्छौं। आफूले अह्राएको नमानेमा गाली गर्ने, कुट्ने आदि गरिन्छ। कति बेलासम्म Read More…
साधारणतय सबैजसो आमाबाबुले आफ्ना छोराछोरीलाई माया गर्दछन् तर उनीहरुले एउटा प्रमुख कुरो दिन नसकेको जस्तो लाग्छ मलाई। खान, लाउन, शिक्षा-दिक्षा मात्र दिएर छोराछोरीलाई पुग्दैन भन्ने कुरो धेरैले नबुझेको देखिन्छ। माया त घरमा पालेको कुकुरलाई पनि गरिन्छ। तर मायाले मात्रै मान्छेलाई पुग्दैन। मान्छेलाई चाहिने अर्को कुरो हो आफ्नो
Posted in लेख रचनाहरु
मलाई Male Chauvinist भन्यो
(मधु कोइराला)
उसले मलाई Male Chauvinist भन्यो
Terense D’costa ले
“All of you on the last bench are male chauvinists” उसले भनेको थियो
मैले उसलाई केही भनिन तेतिबेला Read More…
Posted in कविता
Yuta Limbu Dance
Posted in भिडियो
५४ वर्षअघिको काठमाडौँ (भाग २)
पुरानो काठमाडौँका फोटोहरु त इन्टरनेटमा केही भेटिन्छन् तर पुरानो काठमाडौँका दृश्यहरु भेट्टाउन भने निकै गार्हो छ। इन्द्रजात्राको अवसरमा मच्छिन्द्र क्लबले ५४ वर्षअघि कुनै पर्यटकले खिचेर राखेका भिडियो सार्वजनिक गरेको थियो। त्यही भिडियोका केही अंश यहाँ राखेको छु। प्रोजेक्टरबाट पर्दामा देखाइएको दृश्य खिचेको हुनाले त्यति प्रष्ट त देखिँदैन। तैपनि उतिखेरको काठमाडौँका दुर्लभ दृश्य भने हेर्न सकिन्छ।

हेर्नुस् त्यतिबेला काठमाडौँको स्वयम्भू कस्तो देखिन्थ्यो ? त्यतिखेरका बासिन्दाहरुको पहिरन कस्तो थियो ? त्यतिखेरका घरहरु कस्ता थिए ? तपाईँहरुलाई रुचि लाग्छ भने अरु दृश्यहरु पनि प्रस्तुत हुनेछ। news by mysansar
Posted in समाचार
मुक्तिको उद्घोष (मधु कोइराला)
म मुक्त भएँ
म मुक्त भएँ सम्पूर्ण दु:ख कष्टबाट
घृणा, ईर्ष्या, लोभ, रिस, रागबाट
अनि मोह, प्रेम, दया, सहयोगबाट पनि Read More…
Posted in कविता
नारी बेदना – मिना बान्तवा “मृदु”
पृथ्बी पुरा चल्ने गर्छ नारी कोख र काखमा
नारी जीबन अभिशाप हैन न त हो श्राप नै,
उस्का एउटा गल्ती सिनेमा झैं देखाइन्छन,
न त ऊ भुलमा पर्नु उस्को त्यो महा पाप नै।।
हजार गल्ती पुरुषको लुकाएर लुक्न सक्छ,
नारीको एउटा गल्ती तैरिएर छछल्किन्छ छाल झैं
खुशी सुख यहाँ सबै अरुलाई नै लुटाएर
नारी त्यो डुबीरहन्छे सधैं सधैं आँशुको ताल मै।। Read More…
Posted in कविता
स्वतन्त्रता
मधु कोइराला
मलाई चाहिएको छैन सहयोग
नत चाहिएको छ प्रेम
मलाई चाहिएको एक स्वतन्त्रता
म जे चाह्यो तेहि गर्न पाऊँ
म नाच्न चाहे नाच्न पाऊँ, हाँस्न चाहे हाँस्न
रुन चाहे रुन पाऊँ, खेल्न चाहे खेल्न
मलाई बिनाअर्थको सल्लाह चाहिएको छैन
सल्लाह पनि कसैले मागेको बेलामा मात्र देओस्
सहयोग पनि मागेको बेलामा मात्र गरोस्
आफैं अगी सरी नगरोस्
किनकी,
यसले मेरो स्वतन्त्रतामा आँच पुर्याउँछ
मलाई मेरो स्वतन्त्रता चाहिएको छ
म मर्न चाहे मर्न पाऊँ बाँच्न चाहे बाँच्न
आधा उमेर त बिताइसकियो फेरी केको लागि हो यो बन्धन
अर्को एक क्षणमा म मृत्युसंग हुनेछु फेरी केका लागि हो यो स्वतन्त्रता हनन
मेरो जीवन हो यो कसैसंग भीक मागेजस्तो किन म बिताऊँ
कसैले बक्सिस दिएजस्तो किन म गुजारुँ
सल्लाह दिनेलाई खुला छ तर निर्णय केवल मेरो हो
किनकी,
उसलाई थाहा हुनु पर्छ यो मेरो जिन्दगी हो
चाहे जसरी सुकै बिताऊँ यो मेरो हो
दुख गरी बिताऊँ या सुख गरी यो मेरो हो
हाँसेर बिताऊँ या रोएर यो मेरो हो
स्वतन्त्रताबिना बाँच्नुभन्दा बरु मर्नु बेस हुन्छ
मैले गरेका कामले मलाई राम्रो नहोला तैपनि यो मेरो हो
मेरो आफ्नो परिक्षण हो
म समाजको धारमा नचलुँला तर यो मेरो हो
यसको हननले मैले आफूलाई सयौंपल्ट मृत्युको मुखनजिकै पाएको छु
आत्महत्यालाई धेरै नजिकबाट नियालेको छु,
तर
म ती जस्ता काँतर छैन सानातिना कुरालाई लिएर आत्महत्या गर्ने
म कफन ओढी ओढी भए पनि बाँच्छु कुनै नौलो बिहानीको आशामा
म जिउँदो लाश भएरै पनि बाँच्छु उज्यालोको खोजिमा
किनकी,
म कमजोर छैन
अलिकति हराएको छु अलिकति सेलाएको छु अलिकति साँघुरिएको छु
तर हराए पनि बम हुँ म कुनैपनि बेला बिष्फोट हुन सक्छु
सेलाए पनि घाम हुँ म सारा संसार देदिप्यमान गर्न सक्छु
साँघुरिए पनि विश्व ब्रम्हाण्ड हुँ म सारा संसार ओगट्न सक्छु
श्रीफ मेरो स्वतन्त्रता मलाई फर्काएर त हेर, एकपल्ट।।
Posted in कविता
